Alex Mirutziu - 'This, like…'

08/09/2017 - 21/10/2017

MLF Marie-Laure Fleisch heeft het genoegen This, like... te presenteren, de eerste solotentoonstelling in België van de Roemeense kunstenaar Alex Mirutziu. De tentoonstelling opent op 7 september 2017, tijdens het Brussels Gallery Weekend. Mirutziu maakt gebruik van performance, tekeningen, poëzie en sculptuur. Hij tracht met kunst een antwoord te bieden op de fundamentele levensvragen ie zin e en oe nemen e de ereliheid aar’. enspireerd door filosofen als Graham Harman en Timothy Morton, die onderzoeken hoe we voorwerpen gebruiken om de ons omringende wereld te interpreteren, tracht Mirutziu de wijze waarop we nadenken over ons wezen te verankeren in de fysieke wereld. Die basis verrijkt hij vervolgens met politieke verhalen, persoonlijke brieven en natuurelementen, waarmee hij laat zien hoe elke persoon zijn eigen leven aanpakt.

Deze tentoonstelling ontstond in de eerste plaats uit bewondering voor en een gevoel van verwantschap met Iris Murdoch. En in de tweede plaats uit belangstelling voor de wijze waarop gebaren voorwerpen worden. Mirutziu maakte speciaal een reeks tekeningen en beeldhouwwerken, waarmee hij de aandacht vestigt op de ogenblikken dat onze pogingen tot begrijpen zich fysiek manifesteren. Of we ons nu uitdrukken via poëzie, gesprekken of geschriften, de verhouding tussen wat gezegd wordt en wat onuitgesproken blijft, is uiterst belangrijk. Wat we doen tijdens momenten van stilte, of tijdens de korte tijdspanne waarin we ingewikkelde concepten of verheven ideeën trachten te doorgronden, is veelbetekenend.

Mirutziu doet een beroep op de Ierse filosofe en romanschrijfster Iris Murdoch als de verpersoonlijking van een universeel fenomeen. Hij onderzoekt hoe een briljante geest (de)construeert en zo manieren zoekt om de complexiteit van de wereld waarin we leven te begrijpen en over te brengen. Iris Murdoch was bovendien een extreem productieve schrijfster; haar leven lang schreef ze romans en filosofische werken, en ze voerde ook een persoonlijke briefwisseling met een groot aantal vrienden en minnaars. Later kreeg ze alzheimer, waardoor ze niet langer meester was van haar gedachten en haar geest zag achteruitgaan. Als gevolg van geheugenverlies kon ze niet meer schrijven, waardoor ze zich in een onbepaalde mentale ruimte bevond, zonder referentiepunten voor de haar omringende werkelijkheid.

De innerlijke, mentale zoektocht om expressie en mening te geven aan onze ideeën gaat vaak gepaard met een lichamelijke vormentaal. We slaan bijvoorbeeld onze ogen neer of we maken gebaren die lijken te refereren naar een rotor – alsof we daarmee de losbrandende neuronen in onze hersenen lijken te versnellen. Vertrekkend van Iris Murdoch als muze geeft Mirutziu fysiek gewicht aan deze kortstondige bewegingen. Met tekeningen en beeldhouwwerken geeft hij weer hoe elk lichaam op unieke wijze zijn mentale inspanning uitdrukt. Stel bijvoorbeeld dat Iris Murdoch met haar eigen lichaamstaal echte voorwerpen kon maken, hoe zouden die er dan uitzien? Of meer algemeen, wat zijn de mogelijke fysieke tekens van een geest die moeizaam tracht zijn ideeën een plaats te geven in een maatschappelijke context, of zelfs maar in het verloop van zijn eigen gedachten? Met zijn kunstwerken bouwt Mirutziu voort op Murdoch: op de ruimte tussen haar lichaam en haar handen terwijl ze gebaren maakt, op de beweging van haar ogen terwijl ze pauzeert om haar gedachten te ordenen, op de wijze waarop ze haar lichaamsgewicht verplaatst. Met tastbare vormen verduidelijkt hij de mentale processen die wijzen op het verband tussen iemands intellect en lichaam.

Praktische info