In Favour of Three Dimensions

27/10/2017 - 16/12/2017

Hedendaagse kunstenaars blijken niet altijd gelukkig met het traditionele jargon waarmee de daad van het ‘schilderen’ wordt beschreven. Om de geladen geschiedenis van aan de muur bevestigde kunstwerken blijvend te overstijgen willen ze het medium binnenloodsen in nieuwe domeinen; daartoe heroverwegen ze de materialen die vroeger als noodzakelijk golden voor de fysieke totstandkoming van schilderijen: het doek, het spanraam en de verf zelf. Kunstenaars concentreren zich op de toekomst van de schilderkunst in plaats van voorbije scheppingsstrategieën te herhalen. Ze rekken de fysieke eigenschappen van deze elementen zozeer op dat ze onherkenbaar worden, of ze doen ze zelfs verdwijnen.

Jason Gringler maakt gebruik van gelaste raamwerken met daarin lagen staal, plexiglas, epoxy en glas. Zo stelt hij vragen bij onze verhouding tot schilderijen, want door het reflecterende karakter van de werken worden toeschouwer en architecturale omgeving onvermijdelijk betrokken bij de gebroken spiegelvlakken. Patronen ontstaan door barsten en golven, het resultaat van ruwe gebaren bij het integreren van nieuwe materialen en het vernietigen van onsuccesvolle elementen van vorige werken. Die nieuwe lijnen wijzen op het aanvaarden van mislukking en het verlangen om op een nieuwe manier zijn stempel te drukken door zich voorbije vormen toe te eigenen. Recentelijk maakte hij een reeks monochrome werken, waarbij hij zijn vroegere werkproces uitzuivert om tot minimale structuren te komen die het omgevingslicht aantrekken maar toch hun matte oppervlak behouden.

Manor Grunewald brengt de dubbelzinnigheid tussen digitale technologieën en analoge technieken aan het licht. Hij is ook begaan met de wijze waarop de hand van de kunstenaar en de procedés waardoor een kunstwerk tot stand komt worden weergegeven. Hij interesseert zich voor de voorbijgaande toestanden van kunstwerken en de diverse vormen die ze aannemen tijdens transport, opslag of als archiefmateriaal. Grunewald ontwikkelt een vocabularium met planken, bouwmateriaal en schermachtige voorwerpen die het oorspronkelijke werk overschaduwen of de drager van gedrukte beelden worden. Zonder zichtbare penseelstreken roept hij de hand van de kunstenaar op en via gefotokopieerde beelden maakt hij de toeschouwer bewust van de uiteenlopende fysieke processen die de kunstenaar tijdens het scheppen van het werk voortbrengt.

James Tailor huldigt een sculpturale benadering van de schilderkunst. Hij ontwikkelde een techniek waarbij hij acryl vermengt met verf. Zo ontstaan lakenachtige vormen die kunnen worden gebruikt om bestaande voorwerpen te draperen, omwikkelen, verbergen of vergroten. Bij wijze van commentaar op de vele kunstwerken die in pakhuizen staan opgeborgen schiep James Tailor zijn eigen noppenfolie en kleefband, die hij gebruikt om lege doeken mee in te pakken. Tailor baseert zich op readymades en eigent zich hun geschiedenis toe om nieuwe verhalen te vertellen, of hij creëert nieuwe vormen vertrekkend van lege doeken bedoeld voor traditionele schilderijen. Zo levert hij commentaar op kwesties aangaande de menselijke natuur, bijvoorbeeld identiteit, hoop, feilbaarheid en corruptie.

In haar werk roept de beeldhouwer Holly Hendry geologische processen op, maar ook het menselijk lichaam en zijn inwendige omzettingsprocessen; daartoe plaatst ze lagen gips, marmer, jesmoniet, hout en diverse voorwerpen boven op elkaar. Haar kleurenpalet is vaak luchtig en fris, maar met haar vormen en geïncorporeerde tanden en beenderen herinnert ze eraan dat we allemaal sterfelijke wezens van vlees en bloed zijn. Gewoonlijk werkt ze met grote, driedimensionale sculpturen, maar haar muurwerken vormen een ander alternatief voor beeldhouwkunst, structuren die eerder rekenen op een muur dan op de vloer als ondersteuning van hun gewicht. Haar recente muurstructuren worden samengesteld uit meerdere autonome delen die rekenen op die muur om als één organisme te kunnen bestaan





Jason Gringler (1978, Toronto, Canada) woont en werkt in Berlijn. Tentoonstellingen: Jason Gringler, Oktogon, Wuppertal, Duitsland (binnenkort); Construction, Destruction, Reconstruction, König Galerie, Berlijn, Duitsland (2017); Screens, Solivagant, New York, VS (2016); New Destruction, LVL3, Chicago, VS (2015); Labor, Steve Turner, Los Angeles, VS (2014).

Manor Grunewald (1985, Gent, België) woont en werkt in Gent. Tentoonstellingen: Nothingcomparestoyou, De Garage, Mechelen, België (2017); Print On Demand, RIOT, Gent, België (2017); Groupshow, Aujourd’hui, Lissabon, Portugal (2016); What’s the Trick Rennie?, Frans Masereel Centrum, Kasterlee, België (2015); Glances Closer to Blindness, RH Contemporary, New York, VS (2015); (Idéale) Géographie, CAC Niort, Niort, Frankrijk (2015); The Man That Bends Rivers, Heimat projectspace, Antwerpen, België (2014); Jonge Vlaamse meesters, Hermitage Museum Amsterdam, Nederland (2011); Prijs Jonge Belgische Schilderkunst, BOZAR, Brussel, België (2011).

Holly Hendry (1990, Verenigd Koninkrijk) woont en werkt in Londen. Tentoonstellingen: Wrot, BALTIC Centre for Contemporary Art, Gateshead, Verenigd Koninkrijk (2017); EXTRACT VI, GL Strand, Kopenhagen, Denemarken (2017); Bodikon, Belmacz Mayfair, Londen, Verenigd Koninkrijk (2017); Polyspace, Newbridge Projects, Newcastle upon Tyne, Verenigd Koninkrijk (2016); Until then, I’ll meet you in the Gold Room, Collar Manchester, Manchester Contemporary, Manchester, Verenigd Koninkrijk (2016); The March Project, Sharjah Art Foundation, Sharjah, Verenigde Arabische Emiraten (2014); Hollow Bodies, Gallery North, Newcastle, Verenigd Koninkrijk (2014).

James Tailor (1979, Verenigd Koninkrijk) woont en werkt in Londen. Tentoonstellingen: James Tailor, Groucho Club, Londen, Verenigd Koninkrijk (binnenkort); Degree Show, Central Saint Martins, Londen, Verenigd Koninkrijk (2017); Complex Topography: the Garden, Tokyo University of the Arts, Takamatsu, Japan (2015).

Praktische info