Perpetual construction

06/09/2017 - 09/12/2017

Voor de opkomende tentoonstelling bij CAB kijken we naar het klimaat van reconstructie en wederopbouw dat Europa tekende na de Tweede Wereldoorlog; de context waarin Jean Prouvé het Demonteerbaar Huis 6 x 6 bedacht. Prouvé's wooneenheden boden een tijdelijk onderdak aan diegenen die hun huis hadden verloren en hun levens trachtten herop te bouwen.

Onze leefomgeving is permanent in ontwikkeling, en worden hoe langer hoe meer verstedelijkt in een constant proces van verval en heropbouw. De tentoonstelling komt daardoor tot uitdrukking als een stedelijke bouwwerf, om ter sprake te brengen hoe we onze leefwereld organiseren, controleren en bewonen. De cyclische en opeenvolgende processen van constructie, deconstructie en reconstructie worden toegepast op het urbane weefsel om de invloed ervan op ons individuele, alsook ons collectieve levensritme te beschouwen. Deze snel accellererende stedelijke ontwikkelingen werpen vragen op omtrent de machtsmechanismes die onze manier van leven en interageren in de stedelijke context bepalen.

Jordi Colomer, Thea Djordjadze, Driss Ouadahi en Philippe Van Wolputte bevragen elk op hun eigen manier ons gebruik van de publieke ruimte, diens privatisering, en restricties opgelegd aan menselijke vrijheid en expressie in een stad. Ideeën omtrent de utopie en ideologisch onderbouwde architectuur zijn verweven met deze onderwerpen.

Bijgevolg reflecteert Perpetual Construction ook over hoe de kapitalistische agenda die het stedelijke landschap mee vormgeeft, door kunstenaars zoals Gabriel Kuri, Oscar Tuazon en Simon Callery te betrekken die afval en andere bijproducten van onze consumptiemaatschappij herbestemmen.

Katinka Bock en het Franse collectief Mountaincutters hebben dan weer een iets meer poëtische aanpak die fragiele en intieme materialen zoals keramiek en textiel combineren met brutere elementen zoals beton en steen. Ze alluderen hiermee naar een zekere menselijke aanwezigheid door de grenslijnen tussen het organische en het kunstmatige te vervagen.

Tot slot spelen enkele installaties met de daadwerkelijke materies die gebruikt worden in moderne betonnen constructies. Christoph Weber, Jose Davila, Lena Verijke en Nina Canell schrijven zich hiermee in in de traditie van de hedendaagse architectuur, terwijl ze tevens de mechanismen bevragen die dit discours determineren.

Doorheen deze diverse Belgische en internationale projecten, onderzoekt Perpetual Construction de stad als een zichzelf-organiserende en chaotische biotoop.

Praktische info