The Olympics

19/08/2017 - 19/08/2017

Was het in augustus dat we besloten om een auto te huren en samen het eiland rond te reizen? Als een soort basiskamp, zetten we een tent op in de macadamianoten boomgaard. ’s nachts verleidden de noten een wild zwijn en deelden we de boomgaard. Verhalen over deze wezens, en hun aanvallen op tenten, werden rond het kampvuur gedeeld, als spookverhalen.

The Olympics, is een choreografie die kan worden omschreven als een sociale gelegenheid, een soort van gezellen bijeenkomst zoals in een rondtrekkende foor of een feest rond het zwembad met de uitgebreide familie. Na het donker was de boomgaard hun terrein. Ik was een soort indringer met ritselend voeten en nieuwsgierige blik. Maar in het maanlicht, nabij de rivierbedding, ontmoetten we elkaar en brachten we de ander een wederzijdse aandacht.

De uitgebreide familie, mijn zussen, zouden aankomen om het kamp op te zetten, de ruimte te bewonen. De gasten zouden worden uitgenodigd om deel te nemen, echt deel te nemen, misschien overdrijven we zelfs een beetje.

In de vroege ochtend was het vooral ik en de citroenen. En de spin die haar nest onder de regenflap had gebouwd. Ja het regende veel, ontzettend veel. Iedereen vreesde voor een stafylokokbesmetting maar in mijn geval was het de miereninvasie die aan de oorsprong van mijn angst lag. Onze tweede tent – waarmee we rond het eiland trokken – was ooit van jou, degene met de rits die een kleine opening voor de beestjes laat. Die ene nacht, toen we op weg waren naar het zwarte zandstrand, bouwden we de tent pal op een mierennest. Eerst droomde ik dat er mieren over me heen kropen, in mijn slaapzak, op mijn gezicht, maar toen beseft ik dat het geen droom was.

Wat wordt voorgesteld is eerder een inbraak dan een compositie die de manier waarop en wat er wordt vastgelegd bepaald. Zodoende is er een mogelijkheid om iets geheel nieuws te laten ontstaan; misschien een andere vorm van samenzijn. Tja, kom maar gewoon af.

Over Nikima Jagudajev
Nikima Jagudajev (1990) is een choreografe die in New York woont en werkt. Haar werk rukt dans uit het formele veld om er een sociale konstructie van te maken en werd in het Whitney Museum en de Judson Church, onder 89+ LUMA / Westbau (Zürich) en Kunsthaus Kule (Berlijn) gepresenteerd. Ze werkte samen met oa luciana achugar, Mårten Spångberg Asad Raza, Tino Sehgal, Gillian Walsh en Phoebe Berglund. Ze was associate editor van de bloemlezing Post-Dance (2017).

Uitgebreide fam en dansende engelen: Alexandra Tveit, Marie Ursin, Adriano Vicente, en Casper-Malte Augusta

Praktische info